Laat ik meteen iets duidelijk maken: Ik ben niet tegen beige.

Sterker nog, ik kan enorm blij worden van een goed beige interieur. Zo’n interieur waarin alles klopt. Mooie materialen, rijke texturen, goed licht, een sterke basis, warme houtsoorten en genoeg diepte. Beige kan prachtig zijn. Rustig, zacht, elegant en ondersteunend.

Maar daar zit meteen het woord waar het bij beige om draait: Ondersteunend.

Beige is op zijn best wanneer het een andere kleur, een materiaal, een vorm of een sfeer sterker maakt. Beige is een van de beste achtergrondspelers. Een kleur die andere keuzes laat ademen. Een tint die warmte brengt zonder aandacht op te kunnen eisen.

Alleen: Wij zijn beige niet meer als ondersteuning gaan gebruiken. We zijn beige als volledig interieur gaan gebruiken.

Beige wand, beige bank, beige vloerkleed, beige vaas, beige kunst, beige kussen, beige tafel, beige lamp. Nog een beige tintje erbij, “want het moet wel rustig blijven”…

En dan noemen we het serene rust? Ik noem het eerder een interieur dat vergeten is om iets te zeggen.

Waarom ziet beige er online zo goed uit?

Op Pinterest en Instagram ziet beige er fantastisch uit. Dat snap ik helemaal. Ook ik kan blij worden van zo’n perfect uitgevoerd Japandi interieur, een warm minimalistisch huis of een ingetogen designruimte waarin beige de basis vormt.

Alleen kijk je dan meestal naar een plaatje dat alles mee heeft. Zo is gecreeerd, speciaal voor de foto, waarin ALLES klopt.

Grote ramen met veel daglicht. Hoge plafonds. Passende architectuur. Perfecte styling. Een ruimte waar compleet over zichtlijnen, verhoudingen en licht is nagedacht voordat er überhaupt een bank werd neergezet.

Beige werkt daar, omdat het wordt gedragen door de ruimte zelf. Door de architectuur. Door het plan. Door de leegte die bewust gekozen is. Door hout, steen, linnen, papier, schaduw en licht.

Dat is compleet anders dan een gemiddelde Nederlandse woonkamer waar de basis onze standaard is. Lagere plafonds. Minder sprekend daglicht door de doorzonwoning-opzet. Radiatoren, kozijnen, een indeling die gemiddeld niet ver af kan wijken dan standaard en ramen die nooit op die Pinterest-manier meewerken.

Dan probeer je dat online beeld thuis te kopiëren. Alleen mis je het huis waar dat beeld voor gemaakt is.

Wat overblijft, is beige. Niet de sfeer. Niet de rijkdom. Niet de verstilling. Alleen een kleur die niks draagt.

Wanneer werkt beige wél in een interieur?

Beige werkt wanneer het onderdeel is van een groter geheel.

In een goed, echt authentiek Japans interieur kan beige prachtig zijn. Denk aan de kleur van een shoji scherm, een zachte stuclaag, warm papier, natuurlijk linnen of lichte klei. In combinatie met pure houtsoorten, donkere balken, sobere lijnen en goed geplaatste leegte ontstaat er rust met diepte.

Alleen kun je dat niet zomaar naar een Nederlands interieur of Nederlandse woning kopiëren zonder ook naar de ruimte zelf te kijken. Een Japans interieur draait niet alleen om beige tinten en ronde vormen. Het gaat over verhouding, constructie, licht, materiaal en de manier waarop een ruimte is opgebouwd.

Gebruik je alleen die beige laag, dan verlies je de kern.

En dat zie ik gebeuren met veel interieurs die ‘Japandi’ worden genoemd. In de praktijk wordt het een beige doos met wat licht eikenhout (in een plastic PVC vloer), ronde vormen, organische salontafels, betonstuc-achtige meubeltjes en alles in diezelfde lichte trendkleur. Met geluk komt er nog wat notenhout bij voor contrast. Zonder een fantastisch, architectonische ruimte blijft het één grote beige brei.

Echte Japandi kan prachtig zijn. De massaversie ervan? Degene die we massaal thuis uitvoeren? Die voelt alsof elke stijlindicatie is gladgestreken totdat er niets meer overblijft behalve die beige brei.

Waarom voelt beige zo veilig?

Beige is extreem makkelijk te accepteren. Het schreeuwt niet. Het botst eigenlijk niet. Niemand komt binnen en zegt op negatieve wijze: “Wat heb jij nou gedaan?”, zoals bij een echte kleur waar iedereen een mening over heeft. Het is warm genoeg om niet klinisch wit te zijn en neutraal genoeg om niemand wakker te schudden.

Precies daarom wordt het zo veel gebruikt.

Woonwinkels weten dat beige verkoopt. Merken weten dat beige verkoopt. Webshops weten dat beige verkoopt. Een beige bank is veiliger dan een uitgesproken bank. Een beige stoel schrikt niemand af. Een beige interieurfoto is prettig genoeg om breed te delen, zonder dat iemand er echt iets van hoeft te vinden.

Daar zit ook meteen het probleem! Alles is ingericht om niemand af te schrikken, er blijft weinig over dat iemand echt raakt.

In Amerika wordt voor dit soort veilige, vooral luxe, neutrale interieurs de term Billionaire’s Bland gebruikt. Rijk, verzorgd, duur ogend en toch zonder pit. Het interieur is ingericht om vooral niemand te beledigen. Om je te laten zien dat iedereen hier kan wonen. Zowat ook wat de lobby van een chic hotel waar iedereen zich even comfortabel moet voelen doet, maar niemand iets persoonlijks van onthoudt.

En dan heeft Billionaire’s Bland nog het voordeel dat het met goede materialen, dure meubels en mooie afwerking wordt gedaan.

De beige brei die je nu massaal ziet, heeft dat niet! Daar wordt dezelfde veilige kleur vertaald naar fast interior, massaproductie en meubels die over een paar jaar weer vervangen worden omdat de trend over is. Daar blijft niet eens luxe over, alleen voorzichtigheid.

Waarom wordt een beige interieur snel saai?

Een volledig beige interieur heeft veel nodig om spannend te blijven. Van textuur en schaduw, tot materiaalverschil zoals mat en glanzend, grof en verfijnd. De balans van iets ruws naast iets zachts of iets ouds naast iets nieuws. Een goed geplaatst contrast.

Zonder die lagen blijft beige wat het is, vlak.

Dan gebeurt er niets. Alles vloeit in elkaar over, maar niet op die rijke manier. Meer als een mistlaag waar je doorheen kijkt en denkt: waar moet ik eigenlijk naar kijken?

Rustig is niet hetzelfde als levenloos.

Een interieur mag rust geven, maar het moet ook iets teruggeven. Zoals geborgenheid, warmte, eigenheid. En juist energie! Want thuis moet je opladen. Een gevoel dat je hier bent, in jouw huis. Niet in een random showroom of in een interieur dat lijkt op elke buur in de straat en elk familielid.

Daarom ben ik zo kritisch op beige interieurs. Niet omdat ik beige lelijk vind. Niet omdat rustig wonen verkeerd is. Maar omdat beige zo snel wordt gebruikt als veilige vluchtroute, ik zie niks persoonlijks terug.

De keuze voor extreem veel beige in je interieur, of nog niet eens veel beige in je interieur laat zien dat je geen keuze durft te maken. Je niet boven het maaiveld uit wilt te komen omdat je bang bent voor andermans mening. Je loopt gewoon mee in hetzelfde kostuum als de rest. Het laat zien dat je dezelfde inspiratie gebruikt als iedereen en dat je ‘uniek zijn’, niet wilt ontdekken.

Sorry, not sorry.

Waar is de rijkdom van kleur gebleven?

Kleur had ooit status. Jadegroen. Robijnrood. Koningsblauw. Keizerlijk paars. Alleen deze namen dragen luxe.

Kleur was waardevol omdat kleurstoffen kostbaar waren. Wie kleur kon betalen, liet iets zien. Niet alleen geld, maar vooruitstrevendheid, smaak, durf en aanwezigheid.

Nu lijken we te doen alsof luxe juist betekent dat alles zo neutraal mogelijk moet zijn. Alsof een interieur pas volwassen is wanneer alle kleur eruit is gehaald. Alsof rijkdom betekent dat je in het gareel moet staan.

Daar ben ik het niet mee eens! Met kleur kun je zoveel meer. Je kan diepte maken, warmte brengen. Een ruimte knusser laten voelen. Een kamer groter of juist geborgener maken. Je voegt energie toe en je brengt rust. Een huis wordt persoonlijker met kleur en je zet een sfeer neer die niet uitwisselbaar is met duizend andere interieurs op Instagram.

Kleur hoeft echt niet hard te zijn. Goed kleurgebruik wordt geen circus. Kleur kan donker, gedempt, rijk, zacht, aards of bijna fluisterend zijn.

Moody, dark, jewel tones, vergrijsde tinten, diepe groenen, rokerige blauwen, bessenrood, oker, aubergine, karamel, mos, roest, petrol, chocolade. Dat zijn geen schreeuwkleuren in een goed kleurpalet, alleen als je ze niet weet te gebruiken.

Hoe gebruik ik beige dan wél?

Ik gebruik beige zelf ook. En best vaak zelfs. Alleen gebruik ik beige als onderdeel van het geheel en niet als standaard.

Beige is een prachtige, onderdanige basiskleur. Het versterkt andere kleuren. Het geeft warmte aan een palet. Het zorgt ervoor dat een diepe kleur zachter landt. Het vormt een natuurlijke overgang tussen krachtige keuzes. Soms is beige precies wat er nodig is. Niet alleen in verf, maar in stoffen, steensoorten en houttinten. 

Beige is in mijn mening wel altijd beter dan spierwit in het interieur. Spierwit is hard, kil en veel te aanwezig. Beige doet makkelijk mee doordat het ondersteund, door de onderdanigheid van beige.

Maar beige kan niet de hele hoofdrol opeisen en daar gaat het mis in deze hele trend.

Een ondersteunende kleur als hoofdrolspeler gebruiken, levert een interieur op dat altijd onaf voelt, altijd onpersoonlijk voelt en altijd te vergeten is. En misschien is dat wel waarom ik er zo klaar mee ben. Niet omdat beige verkeerd is, maar omdat zoveel mensen hun hele interieur ermee totaal ondergeschikt maken.

Alsof je huis en jijzelf er vooral niet te veel mogen zijn. En als ik ergens niet tegenkan, ik het ergens niet jezelf mogen zijn.

Wil je een interieur dat niet in dezelfde beige brei verdwijnt?

Je hoeft geen felgekleurd huis te willen om meer karakter in je interieur te brengen.

Het gaat niet om harder, drukker of extremer. Het gaat om betere keuzes. Een palet dat klopt, materialen die iets toevoegen. Kleur die aanwezig is omdat het toevoegt, versterkt en persoonlijk maakt, niet omdat hij toevallig trending is.

Binnen mijn werk als interieurontwerper en kleurexpert kijk ik niet naar één trendkleur, maar naar het hele plaatje. Hoe leeft de ruimte? Welke materialen passen erbij? Waar mag kleur kracht geven? Waar moet juist rust komen? Welke meubels, verlichting, raambekleding en afwerking maken het geheel sterker?

Beige mag daarin zeker meedoen. Maar niet als dat excuus om nergens echt voor te kiezen.

Wil je een interieur dat rustig kan zijn, maar niet saai? Warm, maar niet vlak? Kleurrijk, maar wel in balans?